Middagje Japanse Tuin en Park Clingendael

Vorige week dinsdag was ik zoals altijd vrij en had zin om naar buiten te gaan. De Japanse Tuin bezoeken stond al heel lang op onze ‘Bucket List’ en daar had ik dan ook ineens zin in.

Na een bezoekje aan de mondhygiënist stapte ik weer op mijn fiets naar huis om vervolgens met Eric naar Park Clingendael te rijden. Ik woon al sinds 1994 in Den Haag maar moet heel eerlijk bekennen dat ik tot vorige week nog nooit in het park en de Japanse Tuin ben geweest. Het was er de perfecte dag voor;  lekker temperatuurtje, droog en de herfstkleuren stonden prachtig op de bomen en planten.

We volgden de bordjes Japanse Tuin en liepen er in eerste instantie gewoon langs via het entree bruggetje omdat de brug er zo mooi bij lag. Een rondje tuin deed me veelal de telefoon pakken om foto’s te maken van al het moois. Heerlijk om zo op ons gemak naar de schoonheid van de natuur te kijken.

      

Na de tuin hebben we een lekker kopje koffie en thee gedronken in het theehuis en ik zag dat ze glutenvrij gebak op de kaart hebben staan. En zoals ik eerder schreef, dan wil ik het eigenlijk wel proberen. Maar helaas, ze hadden niets meer; het laatste stukje was nèt vergeven.

Gelukkig had ik zelf een klein stukje taart van huis mee genomen voor dit soort momenten. Een soort cheesecake maar dan net anders. We noemen het CitroenLimoen. Onze CitroenLimoen wordt gemaakt van cashewnoten, kokosmelk, kokosolie, citroen, ahornsiroop, avocado, limoen, amandelen, walnoten en dadels. Zo ontzettend lekker. Fris, bijna hartig van smaak met een vleugje ahornsiroop. Ik heb al eerder in de zaak aangegeven dat ik de kaart wil veranderen en dat dan deze ervan af gaat. Afgelopen week kreeg ik weer te horen van gasten dat ik dat A B S O L U U T   N I E T moet doen. Deze taart moet op de kaart blijven en dat heb ik dan nogmaals beloofd. Dus, wie nog twijfelt, kom eens langs en probeer m zelf.

Maargoed, aangezien we dus nog nooit in het park zijn geweest wilden we wel nog een lekker rondje lopen. Het is net een doolhof met al die hoge planten en struiken tussen de eikenbomen en smalle paadjes. Wij zijn gewoon een kant op gelopen en keken wel waar we uit zouden komen. Het werd alleen best wel snel donker, dus zijn we niet de stoere mensen uit gaan hangen met een air van; we lopen gewoon en vinden onze weg wel terug in het donker. We zijn gewoon op tijd het park uitgegaan toen we nog van alle mooie kleuren en geuren konden genieten. Nog gewoon ons pad konden zien onder onze voeten en er nog gewoon veel meer mensen in het park rondliepen aan wie we de weg terug konden vragen (ja, echt waar).

Het bos werd goed bezocht door mens en dier en wij genoten ook met volle teugen van de zwammen op de dode bomen, de vele beukennootjes schillen, de hoedjes van de eikels, de vrolijk fluitende vogels en de prachtige bomen. Met het ophalen van wat jeugdsentiment; op een hoedje van een eikel, de dop zeg maar, proberen te fluiten, hebben we op het laatst nog de eenden verwend met brood en toen was het echt tijd voor ons om te gaan. We gaan zeker nog een keer terug in het voorjaar als de Japanse Tuin weer open is. Ik ben wel benieuwd hoe het er dan allemaal bij staat.