Appeltjes van Immy

Afgelopen week appte een vriendin van mij; jij maakt veel taarten he? Appeltje nodig? Met deze foto erbij.

En natuurlijk maken we bij BitterSweetz veel taarten. Elke dag weer. Zeker de appeltaart loopt altijd als een tierelier. Dus je snapt dat ik meteen enthousiast was. De appels zijn niet gekocht bij een of andere boer of supermarkt, maar hangen aan de bomen in de tuin van Immy en haar familie. Ze hebben, als ik het goed heb geteld, 6 appelbomen, een pruimenboom en een walnotenboom. De droom van menig persoon en zo ook van mij. Ik heb meteen voor de volgende dag afgesproken en ben met Immy appels gaan plukken. Dat had ik nog nooit gedaan! Wat leuk is dat zeg en dan ook het idee dat alles zonder pesticiden is gaan groeien.

Er lagen al een aantal appels onder de boom. Deze liepen we stuk voor stuk na op rotte plekken of gaatjes waar diertjes in kunnen zitten. Deze werden apart gelegd om later op de composthoop terecht te komen. De goede appels legden we in een kruiwagen.

      

Met een lange stok met daaraan een soort van mandje konden we de appels plukken op de hoge plekken. Het is nog best zwaar om met zo’n lange stok de appels van de takken te halen, op te vangen in het mandje en dan zonder butsen in de kruiwagen te krijgen. Goed voor de armspieren. We wisselden elkaar wat af; als Immy de appels van de lager hangende takken afhaalde met de hand gebruikte ik de lange stok en andersom. Dan bleven we goed in balans. Een flinke klus maar ook heerlijk rustgevend en gezellig. Al plukkend met een emmer in de hand bijkletsen. Gelukkig hadden we een zonnetje erbij, dat maakte het allemaal nog fijner!

Het is voor zo’n stadsmens als ik een hele klus om al het fruit zomaar te herkennen en een naam te geven. Ik vroeg dan ook welke we nu aan het plukken waren. De prachtige James Grieves. Appels van vroeger, de naam kende ik nog en Immy vertelde me dat ze niet meer verkocht worden doordat ze gevoelig zijn voor butsen, kneuzingen en dus niet meer verkocht kunnen worden als ze onder de plekken zitten. Met transport is de kans groot dat dat gebeurt, dus daarom zijn ze uit de schappen gehaald. Zonde, want wat zijn het lekkere appels!

Wat is nu de James Grieve voor appel?

James Grieve is een appelras dat omstreeks 1890 in Schotland is ontstaan. Het dankt zijn naam aan de teler James Grieve. De appel is een kruising tussen de Pott’s Seedling en Cox’s Orange Pippin. De appels zijn geel met rode strepen en soms een rode blos. De James Grieve is een sappige appel met een zachtzure smaak. In de jaren 20 won het ras in Engeland prestigieuze prijzen. Dit was een belangrijke basis voor zijn roem in Europa. Zij verdrong de Early Victoria uit de schappen en rassenlijsten. James Grieve werd in de vorige eeuw uiteindelijk in heel Europa geteeld. De appels hadden een groot manco: ze konden niet tegen stoten. Ze werden daarom voorzichtig naar de stedelijke consumenten gebracht, vaak in met stro gevulde manden. De appel houd niet van heet, droog weer. Vroegtijdige val treedt dan op en het is mogelijk dat de groei van kleinere appeltjes stopt. Ze kunnen dan geel worden en vroegtijdig vallen.

Wat doen wij er mee bij BitterSweetz?

Met 3 tassen vol van deze zalige appeltjes (ik had er al een bij de thee geproefd) ging ik weer terug richting Den Haag. Zo blij als een klein kind en zo trots op de appelboom die ons zulke mooie vruchten heeft geschonken. Het butsen heb ik kunnen omzeilen, gewoon heel voorzichtig tillen en daarna overtillen in een kleinere tas zodat ik ze vandaag op de fiets mee kon nemen om die lekkere appeltaart te bakken en verse appelsap te persen. Zalig gewoon. Omdat de appels wat klein zijn heb ik 10(!) stuks gebruikt in de taart en gaan er 4 in een glaasje appelsap.  We kunnen de eerstkomende 3 weken nog wel even vooruit met deze lading dus kom maar snel proeven!

de appelboom in bloei voordat de appels er aan komen.